مزیتهای خانه چوبی :

 

 ⦁ سبک سازی و مقاومت بالا در مقابل زلزله
⦁ سرعت در ساخت و بازگشت سریع سرمایه
⦁ عایق بندی و کاهش چشمگیر مصرف انرژی
⦁ عمر طولانی سازه
⦁ کاهش پرت مصالح ساختمانی
⦁ صنعتی سازی و افزایش کنترل کیفیت در کارخانه
⦁ استفاده از نیروی کار حرفه ای
⦁ کاهش آلودگی محیط زیست
⦁ افزایش ایمنی کار
⦁ زیبایی و سازگاری با شرایط مختلف آب و هوا
⦁ کاهش اثرات منفی الکترومغناطیس بر انسان   

با مراجعه به تجارب و آزمایش های انجام شده در مقابل آتش دیده شده است که سازه های چوبی نسبت به سازه های دیگر بسیار مقاوم تر است زیرا مقاومت چوب پس از افزایش حرارت  نسبت به فولاد و بتن با سرعت کمتری کاهش می یابد، به عبارت دیگر یک سازه چوبی در آتش سوزی نسبت به سازه های فولادی و بتنی مدت زمان بیشتری پایدار می ماند. فولاد در حرارت زیاد آتش سوزی مقاومت خود را از دست داده و مذاب می گردد و بتن نیز به شدت ترک خورده و خرد می شود در حالیکه چوب به آرامی سوخته و برای مدت زیادی مقاومت خود را حفظ می کند زیرا که ذغال ایجاد شده در سطح چوب مانع نفوذ سریع آتش و حرارت به داخل آن می شود و زمان بسیار مناسبی برای اطفای حریق و نجات ساختمان و ساکنین بوجود می آورد.

همچنین مقاومت ساختمان های با سیستم چوبی در مقابل حریق را می توان به واسطه ورق های گچی که تمامی سطح داخلی ساختمان را می پوشاند، حداقل یکساعت بیشتر نمود.

سازه های چوبی با اشباع عمقی چوب مورد استفاده در مقابل نفوذ موریانه ایمین می گردند. البته از مواد شیمیایی نیز برای مقابله با موریانه در دیواره های چوبی استفاده می شود. علاوه بر آن از روش های مکانیکی مانند کیپ بندی با مواد لاستیکی و … نیز استفاده می شود.

 

استحکام در برابر زلزله:

ساختمان های چوبی کاربرد و شناخت وسیعی در کشورهای امریکا، ژاپن، کانادا و اروپا دارند. بطور کلی این سیستم به علت سبک بودن برای مناطق زلزله خیز بهترین سیستم به حساب می آید.

سیستم سازه ای ساختمان های چوبی در اکثر کشورهای دنیا در مناطق زلزله خیز برای ساخت ساختمان های مسکونی با ارتفاع معمولی استفاده می شود. در کشور امریکا بیش از 80% ساختمان ها بوسیله چوب ساخته شده اند.

در استانداردهای خانه های چوبی، یک ساختمان مستحکم به سازه ای گفته می شود که پس از وقوع زلزله مطمئن و سالم بماند و قابل بهره برداری و زندگی باشد در صورتیکه در سازه های فولادی و بتنی منظور از ساختمان مستحکم خانه ای است که در هنگام وقوع زلزله صدمات جانی آن به حداقل برسد ولی صدمات مالی و بهره برداری آن قابل تعیین نمی باشد.

زمین لرزه های فراوانی که در نقاط مختلف جهان روی داده، نشان دهنده این است که خانه های با اسکلت چوبی مقاومت بسیار بالایی در برابر زمین لرزه دارند.

یک اصل بسیار مهم در این سیستم سازه ای یکپارچگی سازه می باشد. همه دیوارها، سقف ها، سقف خارجی، پی و دیگر اجزای سازه با دقت بسیار همانند جعبه ای یکپارچه به هم دوخته می شوند.

از مهمترین مزایای سازه های چوبی مقاومت بالای آن ها در برای انواع بلایای طبیعی ( زلزله، سیل و آتش سوزی) می باشد. ضریب میرایی بالای چوب آن را مناسبترین نوع مصالح برای طراحی سازه های مقاوم در برابر زلزله می نماید و نیز کاهش بار مرده ساختمان تا هفت برابر نسبت به سازه های فولادی  و بتنی بر این مقاومت می افزاید. بدین ترتیب به جرات می توان سازه های چوبی را یکی از بهترین سیستم های مقاوم در برابر زلزله دانست.

از مزایای دیگر ساختمان های چوبی امکان سازگار نمودن آن با شرایط آب و هوایی گوناگون می باشد. امروزه شاهد ساخت سازه های چوبی در دماها و رطوبت های مختلف در نقاط متفاوتی از جهان هستیم. در مناطق سردسیر که دارای زمستان های طولانی است و اغلب دمای هوا زیر صفر می باشد ساختمان های چوبی به عنوان بهترین گزینه معرفی می شوند.

 

مقاومت در برابر قارچ‌ها و حشرات :

برای حفاظت چوب در برابر قارچ‌ها و نفوذ حشراتی مانند موریانه که از آن تغذیه می‌کنند، آن را با مواد شیمیایی گوناگون مقاوم می‌سازند. نحوه اعمال مواد محافظت‌کننده بر دو گونه اشباع عمقی و آغشتگی سطحی تقسیم می‌شود. در آغشتگی سطحی، چوب را در محلول ماده محافظت‌کننده فرو می‌برند، با قلم مو بر روی آن پخش می‌کنند و یا با پمپ می‌پاشند. در این روش ماده محافظت‌کننده بر روی سطح چوب باقی مانده و یا یکی دو میلی‌متر به داخل آن نفوذ می‌کند. برای ایجاد مقاومت پایدار روش اشباع عمقی بکار گرفته می‌شود. در این روش چوب را داخل استوانه‌ای بسته قرار داده و مواد شیمیایی را تحت خلاء و فشار، به داخل آن وارد می‌کنند. مواد شیمیایی مناسب می‌توانند چوب را برای مدت بسیار زیادی در برابر حمله موریانه، حشرات موذی و پوسیدگی ناشی از فعالیت قارچ‌ها حفاظت کنند. علاوه بر حفاظت شیمیایی، از روش‌های گوناگون حفاظت فیزیکی برای جلوگیری از نفوذ حشرات به داخل ساختمان استفاده می‌شود که مهم‌ترین آنها در استانداردهای ساختمانی کشور استرالیا آمده است.

عایق حرارتی :

فضای خالی بین استادهای دیوارهای خارجی، بین تیرها یا تیرچه‌های کف و سقف و در داخل شالوده‌ها مکان مناسبی است برای قرار دادن عایق حرارتی، که موجب کاهش تبادل حرارت پوسته خارجی ساختمان‌های چوبی با قاب سبک در شرایط آب و هوایی گرم و سرد می‌شود. این عایق‌کاری همچنین می‌تواند با جذب نوفه‌های خارجی آسایش ساکنان را افزایش داده و مانند جاذب صدا عمل نماید. ضریب انتقال حرارتی چوب نسبت به مصالح دیگر بسیار پایین است و در نتیجه پدیده پل حرارتی در این سیستم ساختمانی مطرح نمی‌باشد. عایق حرارتی متداول در این سیستم از انواع گوناگون پشم های نسوز معدنی است. عایق‌ حرارتی در انواع رولی یا تخته‌ای و یا به صورت فله به بازار عرضه می‌شود که نوع فله‌ای آن بیشتر در داخل شیروانی‌ها و بین تیرچه‌های سقف به کار برده می‌شود. در قسمت داخلی دیوارهای بتی شالوده می‌توان از یک عایق حرارتی پلیمری مانند تخته‌های پلی‌استایرن که با چسب‌های مخصوص به دیوار نصب می‌شود، استفاده کرد. در مناطق سردسیر عایق حرارتی با چگالی بالا را در زیر شالوده و در زمین اطراف آن نیز قرار می‌دهند. کاربرد انواع عایق‌های حرارتی پلیمری بالاتر از تراز پایه در ساختمان‌های چوبی به‌علت افزایش بار آتش ساختمان و خطر آتش سوزی غیر استاندارد بوده و به هیچ وجه مناسب نمی‌باشند، بخصوص آنکه اینگونه عایق‌ها نمیتوانند همزمان مانند عایق صوتی عمل نمایند.

 

 

مطالب مرتبط درباره چوب